ASEAN Roundup พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามเห็นชอบเป้า GDP ในแผนพัฒนายุคใหม่โต 10%

• Facebook
• Twitter

พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามเห็นชอบเป้า GDP ในแผนพัฒนายุคใหม่โต 10%

การประชุมสมัชชาใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม สมัยที่ 14 ได้ปิดฉากลงอย่างสำเร็จลุล่วง ณ กรุงฮานอย เมื่อช่วงบ่ายของวันที่ 23 มกราคม ภายหลังจากการประชุมอย่างจริงจัง ตามระบอบประชาธิปไตย และมีระเบียบวินัยตลอดระยะเวลา 5 วัน

เลขาธิการใหญ่พรรค โต เลิม (To Lam) เป็นประธานในการแถลงข่าวต่อสื่อมวลชนกว่า 700 คนจากสำนักข่าวทั้งในและต่างประเทศเมื่อวันที่ 23 มกราคม เพื่อประกาศผลการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม สมัยที่ 14 ทันทีหลังจากเสร็จสิ้นวาระปิดการประชุมในวันเดียวกัน

เลขาธิการใหญ่ โต เลิม ได้ขอบคุณการรายงานข่าวอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว ซึ่งมีส่วนช่วยให้ชาวเวียดนามทั้งในประเทศและต่างประเทศ รวมถึงมิตรประเทศทั่วโลกได้รับทราบข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการประชุมสมัชชาใหญ่ในครั้งนี้อย่างทั่วถึง

ผู้นำพรรคเน้นย้ำว่า การประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งที่ 14 ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ โดยยกการประชุมครั้งนี้ว่าเป็นหมุดหมายสำคัญทางประวัติศาสตร์ในเส้นทาง 96 ปีของพรรค และในประวัติศาสตร์อันยาวนานนับพันปีของประเทศ

เลขาธิการใหญ่กล่าวว่า การประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งนี้ได้ชูประเด็นสำคัญคือ “ความสามัคคี – ประชาธิปไตย – ระเบียบวินัย – การก้าวกระโดด – การพัฒนา” รวมถึงความรับผิดชอบ ความอุทิศตน สติปัญญา และวิทยาศาสตร์เพื่อประชาชน อีกทั้งยังเน้นย้ำถึงความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์ ความยืดหยุ่น ความเชื่อมั่น และความภาคภูมิใจในชาติ เพื่อสร้างเวียดนามที่สงบสุข มีเอกราช เป็นประชาธิปไตย มั่งคั่ง มีอารยธรรม และมีความสุข ซึ่งกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงสู่การเป็นสังคมนิยม

นอกจากนี้ยังยืนยันว่า การประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งนี้เป็นการประชุมแห่งเอกภาพและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอย่างแท้จริง ซึ่งสะท้อนถึงเจตจำนง ความกล้าหาญ ความปรารถนา ความมุ่งมั่น พลัง และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาติเวียดนามและพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามในระยะแห่งการพัฒนาใหม่

เลขาธิการใหญ่เน้นย้ำว่า การประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะบรรลุฉันทามติในระดับสูงต่อบันทึกและแผนปฏิบัติงานต่างๆ เท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความเป็นปึกแผ่นและความเป็นเอกภาพอย่างเข้มแข็งในการคัดเลือกบุคลากรเพื่อเข้าดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการกลางพรรคสมัยที่ 14

ที่ประชุมสมัชชาใหญ่ได้เลือกตั้งคณะกรรมการกลางพรรคชุดใหม่จำนวน 200 ราย ประกอบด้วยสมาชิก 180 ราย และสมาชิกสำรอง 20 ราย จากนั้นคณะกรรมการกลางพรรคได้ดำเนินการเลือกตั้งกรมการเมือง (Politburo), คณะเลขาธิการ (Secretariat), เลขาธิการใหญ่ (General Secretary), คณะกรรมการตรวจสอบกลาง (Inspection Commission) และประธานคณะกรรมการตรวจสอบฯ พร้อมทั้งมอบหมายภารกิจให้แก่สมาชิกกรมการเมืองและคณะเลขาธิการ ทั้งนี้ สมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคสมัยที่ 14 ถือเป็นตัวแทนของสมาชิกพรรคราว 5.6 ล้านคนทั่วประเทศ และเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนทั้งในด้านความซื่อสัตย์ จริยธรรม ความน่าเชื่อถือ ความสามารถ และคุณวุฒิ โดยได้รับความไว้วางใจจากที่ประชุมสมัชชาใหญ่ให้ดำรงตำแหน่งในองค์กรผู้นำของพรรคเพื่อแบกรับภารกิจอันยิ่งใหญ่ต่อพรรคและประชาชนในระยะใหม่ของการปฏิวัติ

นอกจากนี้ ที่ประชุมสมัชชาใหญ่ยังได้บรรลุฉันทามติในระดับนโยบายครั้งประวัติศาสตร์เพื่อมุ่งเป้าสู่การบรรลุเป้าหมายเชิงยุทธศาสตร์ “สองศตวรรษ” (Two Centennial Goals) ตามที่ได้กำหนดไว้ในการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคสมัยที่ 13 ให้สำเร็จลุล่วง

• การประชุมสมัชชาใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม ครั้งที่ 14 ก้าวสำคัญนำประเทศสู่ยุคใหม่

“เราเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่า ด้วยการดึงเอาความแข็งแกร่งจากรากเหง้าทางประวัติศาสตร์ของชาติ การนำของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามตลอดเกือบหนึ่งศตวรรษที่ผ่านมา การสนับสนุนและความสามัคคีของประชาชนทุกคน ตลอดจนแรงใจ ความร่วมมือ และความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันจากมิตรประเทศและประชาชนผู้รักความก้าวหน้าทั่วโลก เราจะสามารถขับเคลื่อนมติของการประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งที่ 14 ให้ปรากฏเป็นจริง และประสบความสำเร็จในการสร้างเวียดนามที่เป็นสังคมนิยมอันสงบสุข มีเอกราช เป็นประชาธิปไตย มั่งคั่ง รุ่งเรืองด้วยอารยธรรม และมีความสุข” เลขาธิการใหญ่ โต เลิม เน้นย้ำ

ในการประชุมวาระปิดสมัยประชุมเมื่อช่วงบ่ายของวันที่ 23 มกราคม ที่ประชุมสมัชชาใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม สมัยที่ 14 ได้มีมติเห็นพ้องเป็นเอกฉันท์ในการรับรองมติสมัชชาใหญ่ฯ โดยได้ยืนยันอีกครั้งถึงการประเมินหลักเกี่ยวกับการปฏิบัติตามมติสมัชชาใหญ่สมัยที่ 13 การทบทวนประเด็นสำคัญทั้งในเชิงทฤษฎีและเชิงปฏิบัติที่เกิดขึ้นตลอด 40 ปีของการปฏิรูป โด่ย เหม่ย (Doi Moi) ตามแนวทางสังคมนิยมในเวียดนาม รวมถึงผลการบังคับใช้กฎระเบียบของพรรคตลอดระยะเวลา 15 ปี (พ.ศ. 2554–2568) ตามที่ปรากฏในเอกสารซึ่งนำเสนอโดยคณะกรรมการกลางพรรคสมัยที่ 13

มติดังกล่าวได้กำหนดวิสัยทัศน์ที่มุ่งเน้นการธำรงไว้ซึ่งสันติภาพและความมั่นคงอย่างยั่งยืน การขับเคลื่อนการพัฒนาที่รวดเร็วและยั่งยืนควบคู่ไปกับการพิทักษ์ความมั่นคงของชาติ การยกระดับมาตรฐานความเป็นอยู่ของประชาชนอย่างครอบคลุม การเสริมสร้างความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์ การพึ่งพาตนเอง และความเชื่อมั่น ตลอดจนการก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวสู่ยุคใหม่แห่งการพัฒนาประเทศ

สมัชชาใหญ่สมัยที่ 13 ต้องเผชิญกับอุปสรรคที่หนักเกินความคาดหมาย ไม่ว่าจะเป็นการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 การหยุดชะงักของห่วงโซ่อุปทานที่เกิดจากความตึงเครียดและความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ การกีดกันทางการค้าที่เพิ่มสูงขึ้น รวมถึงความท้าทายด้านความมั่นคงทั้งในรูปแบบเดิมและรูปแบบใหม่ที่มีความซับซ้อนยิ่งขึ้น ท่ามกลางบริบทดังกล่าว พรรค ประชาชน และกองทัพ ด้วยความสมัครสมานสามัคคี ความมุ่งมั่น ความปรารถนาในการพัฒนา และการดำเนินงานที่เด็ดขาด ได้ร่วมกันปฏิบัติตามมติสมัชชาใหญ่สมัยที่ 13 จนประสบความสำเร็จ ส่งผลให้ประเทศบรรลุความสำเร็จที่สำคัญ ครอบคลุมในทุกมิติ และมีการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ โดยปรากฏความสำเร็จที่โดดเด่นในหลายด้าน

มติดังกล่าวเน้นย้ำว่ากระบวนการปฏิรูป ที่ริเริ่มและนำโดยพรรคนั้นเป็นการตัดสินใจครั้งประวัติศาสตร์ ซึ่งสะท้อนถึงพัฒนาการที่ครอบคลุมทั้งในด้านความคิด ความเข้าใจเชิงทฤษฎี และแนวทางการเป็นผู้นำของพรรคในการพัฒนาและปกป้องประเทศ โดยถูกนิยามว่าเป็นภารกิจสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ซึ่งได้เปิดวิสัยทัศน์ใหม่ให้กับเวียดนามบนเส้นทางแห่งการสร้างลัทธิสังคมนิยมที่ขับเคลื่อนโดยประชาชนชาวเวียดนามเอง ทั้งนี้ ความสำเร็จอันเป็นหมุดหมายสำคัญตลอด 4 ทศวรรษของการปฏิรูปนั้น เป็นผลมาจากความพยายามอย่างต่อเนื่องไม่ย่อท้อ และความสร้างสรรค์ร่วมกันของพรรค ประชาชน และกองทัพ ซึ่งช่วยยืนยันถึงความถูกต้องและนวัตกรรมของนโยบายปฏิรูปของพรรคได้เป็นอย่างดี

มองไปข้างหน้า มติดังกล่าวได้กำหนดวิสัยทัศน์ที่มุ่งเน้นการธำรงไว้ซึ่งสันติภาพและความมั่นคงอย่างยั่งยืน การขับเคลื่อนการพัฒนาที่รวดเร็วและยั่งยืนควบคู่ไปกับการพิทักษ์ความมั่นคงของชาติ การยกระดับมาตรฐานความเป็นอยู่ของประชาชนอย่างครอบคลุม การเสริมสร้างความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์ การพึ่งพาตนเอง และความเชื่อมั่น ตลอดจนการก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวสู่ยุคใหม่แห่งการพัฒนาประเทศ โดยมีเป้าหมายให้เวียดนามก้าวเป็นประเทศกำลังพัฒนาที่มีอุตสาหกรรมทันสมัยและมีรายได้ระดับปานกลางขั้นสูงภายในปี 2573 และก้าวสู่การเป็นประเทศพัฒนาแล้วที่มีรายได้สูงภายในปี 2588 เพื่อสร้างเวียดนามที่สงบสุข มีเอกราช เป็นประชาธิปไตย มั่งคั่ง มีอารยธรรม และมีความสุข ซึ่งกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงสู่สังคมนิยม

สำหรับช่วงปี 2569–2573 เป้าหมายหลักประกอบด้วย อัตราการเติบโตของ GDP เฉลี่ยต่อปีไม่ต่ำกว่า 10%, รายได้ต่อหัว (GDP per-capita) อยู่ที่ประมาณ 8,500 ดอลลาร์สหรัฐ ภายในปี 2573, สัดส่วนของภาคการผลิตและการแปรรูปคิดเป็นประมาณ 28% ของ GDP, เศรษฐกิจดิจิทัล มีส่วนร่วมประมาณ 30% ของ GDP, ผลิตภาพปัจจัยการผลิตรวม (TFP) มีส่วนช่วยในการเติบโตมากกว่า 55%, อัตราการเติบโตของผลิตภาพแรงงานต่อปีอยู่ที่ประมาณ 8.5%, การสะสมสินทรัพย์รวมอยู่ที่ 35–36% ของ GDP และการลงทุนทางสังคมรวมเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 40% ของ GDP

ในด้านวัตถุประสงค์ทางสังคม กำหนดเป้าหมาย ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (HDI) ไว้ที่ประมาณ 0.8, อายุขัยเฉลี่ยของประชากรประมาณ 75.5 ปี (โดยเป็นปีที่มีสุขภาพแข็งแรงอย่างน้อย 68 ปี), แรงงาน 35–40% มีคุณวุฒิหรือวุฒิบัตรรับรอง และรักษาอัตราการลดลงของความยากจนในหลายมิติอย่างต่อเนื่องที่ 1–1.5% ต่อปี นอกจากนี้ เวียดนามยังมีเป้าหมายที่จะติด 40 อันดับแรกของโลกในด้านดัชนีความสุข (Happiness Index) อีกด้วย

เป้าหมายด้านสิ่งแวดล้อมประกอบด้วย การรักษาพื้นที่ที่มีป่าไม้ปกคลุมไว้ที่ประมาณ 42–43%, การบำบัดและนำน้ำเสียที่ระบายลงสู่ลุ่มน้ำกลับมาใช้ใหม่ให้ได้ 65–70% และการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกลง 8–9%

มติดังกล่าวได้วางแนวทางการพัฒนา 12 ด้านสำหรับปี 2569–2573 โดยเรียกร้องให้มีการปฏิรูปทางความคิดและการกระทำอย่างกล้าหาญ ก้าวกระโดดเชิงยุทธศาสตร์ การสร้างระบบนิเวศแห่งการพัฒนาใหม่ และการยึดถือหลักการ “พัฒนาเพื่อความมั่นคง และความมั่นคงเพื่อการพัฒนา” โดยมีสวัสดิภาพของประชาชนเป็นศูนย์กลาง ทั้งนี้จะให้ความสำคัญเป็นลำดับต้นๆ กับการปรับปรุงสถาบันและกลไกต่างๆ อย่างครอบคลุมและสอดประสานกัน เพื่อเป็นรากฐานให้กับการเติบโตที่รวดเร็วและยั่งยืน

ในรูปแบบใหม่ของการเติบโตจะให้ความสำคัญกับผลิตภาพ คุณภาพ ประสิทธิภาพ มูลค่าเพิ่ม และความสามารถในการแข่งขันที่สูงขึ้น โดยมีวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี นวัตกรรม และการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลเป็นแรงขับเคลื่อนหลัก เน้นการส่งเสริมกำลังการผลิตและรูปแบบการผลิตใหม่ที่มีคุณภาพสูง โดยเฉพาะในด้านเศรษฐกิจข้อมูล (Data Economy) เศรษฐกิจดิจิทัล เศรษฐกิจสีเขียว และเศรษฐกิจหมุนเวียน ควบคู่ไปกับการเร่งการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล การเปลี่ยนผ่านด้านพลังงานและสิ่งแวดล้อม การปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจ และการยกระดับทุนมนุษย์

นอกจากนี้ มติดังกล่าวยังเน้นย้ำถึงการสร้างวัฒนธรรมเวียดนามที่ก้าวหน้าและเปี่ยมไปด้วยอัตลักษณ์ของชาติ โดยยึดมั่นในระบบคุณค่าและมาตรฐานของชาติ วัฒนธรรม และครอบครัว ขณะเดียวกันก็มุ่งมั่นปกป้องผลประโยชน์ของชาติอย่างเด็ดเดี่ยว รวมถึงพิทักษ์เอกราช อธิปไตย เอกภาพ และบูรณภาพแห่งดินแดนไว้อย่างมั่นคง

ภารกิจหลัก 5 ประการสำหรับวาระสมัชชาใหญ่สมัยที่ 14 มุ่งเน้นไปที่การให้ความสำคัญกับการพัฒนาสถาบันและกลไกอย่างครอบคลุม เพื่อขจัดคอขวดและอุปสรรคต่าง ๆ อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ส่งเสริมความก้าวหน้าทางนวัตกรรม และสร้างความเป็นเอกภาพที่สอดประสานกันระหว่างการเติบโตและการพัฒนา ทั้งในมิติด้านเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อม การป้องกันประเทศ ความมั่นคง และการต่างประเทศ รวมถึงความสอดคล้องระหว่างการปฏิรูปสถาบันกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ครอบคลุมในทุกภาคส่วน แนวทางนี้สอดรับกับโมเดลรัฐบาลแบบสามระดับ (Three-tier government model) และตอบสนองต่อข้อกำหนดสำหรับการพัฒนาประเทศที่รวดเร็วและยั่งยืนในยุคใหม่

ที่ประชุมสมัชชาใหญ่ยังได้ยืนยันความมุ่งมั่นในการสร้างพรรคและระบบการเมืองที่สะอาด เข้มแข็ง และครอบคลุมทุกมิติ ควบคู่ไปกับการปฏิรูปวิธีการนำพรรคอย่างเป็นระบบ และการเพิ่มขีดความสามารถในการปฏิรูปตนเองและปรับปรุงตนเอง เพื่อเสริมสร้างประสิทธิผลและประสิทธิภาพของการนำพรรคและการบริหารงานภาครัฐ นอกจากนี้ ยังได้เรียกร้องให้ระบบการเมืองดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพภายใต้รูปแบบองค์กรใหม่ การปฏิรูปงานด้านบุคลากรอย่างต่อเนื่อง การควบคุมอำนาจภายในพรรคและรัฐที่เข้มงวดขึ้น รวมถึงการเพิ่มความเข้มข้นในการต่อต้านการทุจริต การสูญเปล่า และการปฏิบัติในทางลบ

มติยังได้เน้นย้ำถึงการเร่งพัฒนาระบบเศรษฐกิจตลาดตามแนวทางสังคมนิยมที่ทันสมัยและบูรณาการเข้ากับระดับสากล เพื่อให้สอดรับกับกำลังการผลิตใหม่ โดยกำหนดให้ ภาครัฐ (State sector) ยังคงบทบาทหลักในการนำเศรษฐกิจ ขณะที่ ภาคเอกชน (Private sector) ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในแรงขับเคลื่อนที่สำคัญที่สุดของการเติบโต ทั้งนี้ การปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจ การเร่งกระบวนการสร้างอุตสาหกรรมและสร้างความทันสมัย รวมถึงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี นวัตกรรม และการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล จะเป็นรากฐานสำคัญของโมเดลการเติบโตใหม่ โดยให้ความสำคัญเป็นลำดับต้นๆ กับเศรษฐกิจดิจิทัล เศรษฐกิจสีเขียว เศรษฐกิจหมุนเวียน และความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม

มติดังกล่าวระบุว่า การก้าวกระโดดทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี นวัตกรรม และการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล มีความจำเป็นต่อการสร้างกำลังการผลิตใหม่ที่ทันสมัย โดยจะให้ความสำคัญเป็นลำดับต้นๆ กับอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีเชิงยุทธศาสตร์ โดยเฉพาะ เซมิคอนดักเตอร์ (Semiconductors) และปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence) ควบคู่ไปกับการยกระดับการฝึกอบรมและการใช้ทรัพยากรมนุษย์คุณภาพสูงอย่างมีประสิทธิภาพ

ในด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และความก้าวหน้าทางวัฒนธรรม จะมีการเสริมสร้างเพื่อให้วัฒนธรรมกลายเป็นรากฐานทางจิตวิญญาณที่แท้จริง เป็นพลังจากภายใน (Endogenous strength) และเป็นแรงขับเคลื่อนที่ทรงพลังสู่การพัฒนาที่รวดเร็วและยั่งยืน นอกจากนี้ ที่ประชุมสมัชชาใหญ่ยังได้เรียกร้องให้มีระบบการศึกษาระดับชาติที่ทันสมัยตามมาตรฐานภูมิภาคและระดับโลก การเพิ่มการลงทุนในระบบสาธารณสุข และการดำเนินนโยบายทางสังคมที่มีประสิทธิภาพ เพื่อรับประกันความมั่นคง สวัสดิการสังคม ความปลอดภัย และสวัสดิภาพของประชาชนทุกคน

มติที่ประชุมได้ยืนยันภารกิจในการสร้างกองทัพประชาชน (People’s Army) และกองกำลังความมั่นคงสาธารณะประชาชนครั้งใหญ่ ที่มีระเบียบวินัย เป็นเลิศ และทันสมัย เพื่อพิทักษ์เอกราช อธิปไตย เอกภาพ และบูรณภาพแห่งดินแดน รวมถึงพื้นที่ทางทะเลและหมู่เกาะไว้อย่างมั่นคง พร้อมทั้งส่งเสริมการทูตเชิงรุก สร้างสรรค์ และมีประสิทธิภาพ

ที่ประชุมสมัชชาใหญ่ได้ระบุ การก้าวกระโดดเชิงยุทธศาสตร์ 3 ประการ สำหรับวาระใหม่ ดังนี้

ประการแรก: การก้าวกระโดดที่เข้มแข็งในด้าน สถาบันและการกลไกการพัฒนา โดยเพิ่มขีดความสามารถในการกำหนดและบังคับใช้นโยบาย เพื่อปลดล็อก ระดม และใช้ทรัพยากรทุกด้านอย่างมีประสิทธิภาพให้เป็นข้อได้เปรียบในการแข่งขัน ลดต้นทุนในการปฏิบัติตามกฎระเบียบของประชาชนและภาคธุรกิจ รวมถึงการกระจายอำนาจระหว่างส่วนกลางและส่วนท้องถิ่นให้มากขึ้น เพื่อเสริมสร้างอำนาจการตัดสินใจและความรับผิดชอบในระดับท้องถิ่น

ประการที่สอง:การปฏิรูปอย่างครอบคลุมเพื่อปรับโครงสร้างและยกระดับคุณภาพทรัพยากรมนุษย์ ผ่านกระบวนการบริหารจัดการบุคลากร (Cadre work) ที่มีความโปร่งใส เป็นธรรม และมีประสิทธิภาพ

ประการที่สาม: การก้าวกระโดดอย่างเป็นระบบในด้าน โครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจและสังคม โดยเฉพาะระบบการขนส่งต่อเนื่องหลายรูปแบบ (Multimodal transport) โครงสร้างพื้นฐานเพื่อการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลและเศรษฐกิจสีเขียว การปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ตลอดจนสถานพยาบาล สถานศึกษา และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านวัฒนธรรมและกีฬา

ที่ประชุมสมัชชาใหญ่ได้ให้การรับรอง รายงานการเมือง (Political Report), รายงานการทบทวนประเด็นสำคัญทางทฤษฎีและแนวทางปฏิบัติของการปฏิรูปประเทศตลอด 40 ปี, รายงานการบังคับใช้กฎระเบียบพรรค (Party Charter) ตลอด 15 ปี รวมถึงข้อเสนอต่าง ๆ ที่ยื่นโดยคณะกรรมการกลางพรรคสมัยที่ 13 ทั้งนี้ ที่ประชุมมีมติเห็นพ้อง ไม่แก้ไข กฎระเบียบพรรคฉบับปัจจุบัน

นอกจากนี้ ที่ประชุมยังได้อนุมัติรายงานการทบทวนบทบาทการนำและทิศทางการดำเนินงานของคณะกรรมการกลางพรรคสมัยที่ 13 รวมถึงรับรองผลการเลือกตั้งคณะกรรมการกลางพรรคสมัยที่ 14 จำนวน 200 ราย โดยได้มอบหมายภารกิจให้คณะกรรมการชุดดังกล่าวและองค์กรพรรคในทุกระดับ ดำเนินการแปรเปลี่ยนทิศทางและนโยบายที่กำหนดไว้ในเอกสารของการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคครั้งที่ 14 ให้ปรากฏผลเป็นรูปธรรมและมีประสิทธิภาพ

รัฐบาลเวียดนามสั่งท้องถิ่นปรับแผนสอดคล้องเป้าหมายระดับชาติ

รัฐบาลเวียดนามได้สั่งการให้หน่วยงานระดับจังหวัดปรับแผนเศรษฐกิจของแต่ละแห่งให้สอดคล้องกับเป้าหมายระดับชาติที่กำหนดการเติบโตของ GDP ไว้ที่ ไม่ต่ำกว่า 10% สำหรับปี 2569 โดยมีคำสั่งให้ดำเนินการตามเป้าหมายดังกล่าวอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

คำสั่งนี้ระบุไว้ใน มติเลขที่ 01/NQ-CP ลงวันที่ 8 มกราคม 2569 ซึ่งถือเป็นการเปิดฉากระยะการพัฒนาที่สำคัญยิ่งของประเทศ โดยปี 2569 จะเป็นปีที่เกิดเหตุการณ์สำคัญ ทั้งการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคครั้งที่ 14 การเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติ และการเริ่มใช้แผนเศรษฐกิจ 5 ปี เพื่อรักษาอัตราการเติบโตในระดับเลขสองหลักต่อเนื่องไปจนถึงปี 2573

รัฐบาลกำหนดเป้าหมายนี้ว่าเป็นทั้ง “ความจำเป็น” และ “สิ่งที่ทำได้จริง” แม้จะยอมรับว่ามีปัจจัยท้าทายที่รุนแรงรออยู่เบื้องหน้าก็ตาม

“พรรคได้สั่งการแล้ว รัฐบาลได้ตกลงเห็นชอบ สมัชชาแห่งชาติให้การสนับสนุน ประชาชนให้การส่งเสริม ปิตุภูมิมีความคาดหวัง และมิตรประเทศต่างคอยช่วยเหลือ — ดังนั้น เรามีเพียงเรื่องเดียวที่จะหารือกันคือ ‘การลงมือทำ’ ไม่ใช่ ‘การถอยหลัง’” มติดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดเจน

หากทำได้สำเร็จ เป้าหมายการเติบโตดังกล่าวจะทำให้เวียดนามกลายเป็นหนึ่งในประเทศที่มีเศรษฐกิจเติบโตเร็วที่สุดในโลก อย่างไรก็ตาม เป้าหมายนี้ถือเป็นการเร่งตัวขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับคาดการณ์การขยายตัวที่ 8% ในปี 2568

เป้าหมายที่ตั้งไว้สูงนี้มีขึ้นในช่วงที่เวียดนามกำลังเผชิญกับสิ่งที่เจ้าหน้าที่นิยามว่าเป็น “สภาพแวดล้อมโลกที่ซับซ้อนและมีความเสี่ยงสูงขึ้น” ส่วนในระดับประเทศนั้น เวียดนามต้องเผชิญกับความท้าทายที่เพิ่มขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ภัยธรรมชาติ และภัยคุกคามความมั่นคงรูปแบบใหม่ (Non-traditional security threats) แม้ในขณะเดียวกันประเทศจะมุ่งหวังที่จะต่อยอดจากแรงส่งทางเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งมาจากปี 2568 ก็ตาม

หัวใจสำคัญของยุทธศาสตร์รัฐบาลคือการเปลี่ยนผ่านขั้นพื้นฐาน จากการพึ่งพาแรงขับเคลื่อนการเติบโตแบบดั้งเดิมไปสู่ เศรษฐกิจที่ฐานนวัตกรรม

เจ้าหน้าที่ระดับสูงเรียกร้องให้มีการปรับโครงสร้างใหม่โดยมุ่งเน้นที่การเพิ่มผลิตภาพ การเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล และการพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ซึ่งเป็นการก้าวข้ามโมเดลการเติบโตที่พึ่งพาเพียงการลงทุน การบริโภค และการส่งออก ซึ่งเคยเป็นพลังหลักที่ขับเคลื่อนการเติบโตของเวียดนามในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา

มติดังกล่าวได้ระบุ 12 พื้นที่ปฏิบัติการหลัก โดยมี การปฏิรูปเชิงสถาบัน (Institutional Reform) เป็นลำดับความสำคัญสูงสุด รัฐบาลวางแผนที่จะปรับปรุงกระบวนการบริหารจัดการให้กระชับและรวดเร็ว เสริมสร้างการกระจายอำนาจ และเพิ่มความรับผิดชอบของผู้นำต่อผลลัพธ์ของการดำเนินงาน ควบคู่ไปกับการกวดขันระเบียบวินัยในระบบราชการให้เข้มงวดขึ้น

การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญจะเป็นเสาหลักที่ยึดโยงแรงผลักดันการเติบโตนี้ โดยเฉพาะโครงการคมนาคมเชิงยุทธศาสตร์ ซึ่งรวมถึงโครงข่ายรถไฟระดับชาติ สนามบินนานาชาติ และท่าเรือน้ำลึก นอกจากนี้ โครงสร้างพื้นฐานด้านพลังงานและโครงการเชื่อมโยงข้ามภูมิภาคก็ถือเป็นลำดับความสำคัญอันต้นๆ โดยเจ้าหน้าที่รัฐให้คำมั่นว่าจะปรับปรุงกรอบการวางแผนให้สอดคล้องกับสภาวะการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป

การก้าวกระโดดทางด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม คือหัวใจสำคัญของแผนแม่บทฉบับนี้

โดยรัฐบาลได้ตั้งเป้าหมายไปที่การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์คุณภาพสูง โดยเฉพาะในสาขา เซมิคอนดักเตอร์ (Semiconductors), ปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence) และการผลิตชิป (Chip Manufacturing) ซึ่งเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมที่เวียดนามกำลังมุ่งมั่นที่จะยกระดับตนเองขึ้นไปในห่วงโซ่มูลค่าโลก (Global Value Chain)

ขณะที่มุ่งเน้นการขยายตัวอย่างรวดเร็ว ทางการยังได้ย้ำถึงความสำคัญของการรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจมหภาค การควบคุมอัตราเงินเฟ้อ และการบริหารหนี้สาธารณะรวมถึงการขาดดุลงบประมาณให้อยู่ภายในขอบเขตที่กำหนด มติดังกล่าวเรียกร้องให้มีการตอบสนองอย่างมีประสิทธิภาพต่อความผันผวนของการค้าโลกและสภาวะเศรษฐกิจ พร้อมไปกับการใช้ประโยชน์จากทั้งเครื่องยนต์ขับเคลื่อนเศรษฐกิจแบบดั้งเดิมและรูปแบบใหม่

นอกจากนี้ รัฐบาลยังเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการต่อต้านการทุจริต การสูญเปล่า และผลประโยชน์ทับซ้อน ซึ่งเป็นความท้าทายที่เรื้อรังในระบบเศรษฐกิจการเมืองของเวียดนาม พร้อมทั้งเสริมสร้างกลไกการตรวจสอบให้เข้มแข็งขึ้นท่ามกลางการกระจายอำนาจการตัดสินใจที่เพิ่มมากขึ้น

รัฐบาลได้สั่งการให้หน่วยงานระดับจังหวัดทำการทบทวนทรัพยากรและศักยภาพในการเติบโตของแต่ละที่ให้เสร็จสิ้นภายใน เดือนกุมภาพันธ์ 2569 โดยให้รายงานต่อสภาประชาชนในท้องถิ่นเกี่ยวกับการปรับปรุงที่จำเป็นเพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายระดับชาติ ซึ่งถือเป็นความพยายามร่วมกันอย่างเป็นระบบ เพื่อให้มั่นใจว่าแผนเศรษฐกิจในระดับภูมิภาคจะสนับสนุนเป้าหมายโดยรวมของประเทศ

เวียดนามคาดการณ์ส่งออกข้าวปี 2569 อยู่ที่ 7.73 ล้านตัน

กระทรวงเกษตรและสิ่งแวดล้อม คาดการณ์ว่า เวียดนามจะส่งออกข้าวได้ประมาณ 7.73 ล้านตัน ในปี 2569

นอกจากนี้ กระทรวงเกษตรฯ ยังประเมินว่าพื้นที่เพาะปลูกข้าวทั้งหมดของประเทศในปี 2569 จะอยู่ที่ประมาณ 7.09 ล้านเฮกตาร์ (ประมาณ 44.3 ล้านไร่) ซึ่งลดลง 36,000 เฮกตาร์จากปีก่อนหน้า

ทั้งนี้คาดการณ์ว่าผลผลิตเฉลี่ยจะอยู่ที่ 6.14 ตันต่อเฮกตาร์ ซึ่งเพิ่มขึ้น 0.03 ตันเมื่อเทียบกับปีก่อน ส่งผลให้ผลผลิตข้าวเปลือกโดยรวมถูกคาดการณ์ไว้ที่ 43.55 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 12,000 ตัน เมื่อเทียบกับปี 2568

พื้นที่ปลูกข้าวสำหรับส่งออกจะยังคงกระจุกตัวอยู่ในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง (Mekong Delta) เป็นหลัก ในขณะที่ผลผลิตจากภูมิภาคอื่นๆ ส่วนใหญ่จะถูกจัดสรรไว้สำหรับการบริโภคภายในประเทศ

ผลผลิตข้าวเปลือกรวม ในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงและบางส่วนของจังหวัดเต็ยนิญ (ชื่อเดิมคือ ลองอัน) คาดว่าจะอยู่ที่ 24.34 ล้านตัน จากพื้นที่เพาะปลูก 3.84 ล้านเฮกตาร์ โดยที่จากจำนวนนี้ ประมาณ 8.9 ล้านตันจะถูกใช้เพื่อการบริโภคภายในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงและนครโฮจิมินห์ รวมถึงใช้เป็นเมล็ดพันธุ์และอาหารสัตว์

จากตัวเลขข้างต้น จะทำให้มีข้าวเปลือกสำหรับจำหน่ายประมาณ 15.46 ล้านตัน ซึ่งเทียบเท่าเป็นข้าวสารเกรดส่งออกประมาณ 7.73 ล้านตัน

โครงสร้างการส่งออกคาดการณ์ว่าจะแบ่งออกเป็นประเภทต่างๆ ดังนี้ ข้าวคุณภาพสูงและข้าวหอม ประมาณ 5.8 ล้านตัน (คิดเป็น 75% ของการส่งออกทั้งหมด) ข้าวเหนียว ประมาณ 773,000 ตัน (คิดเป็น 10%) ข้าวสำหรับแปรรูป เกือบ 1.16 ล้านตัน (คิดเป็น 15%)

การส่งออกข้าวในช่วงครึ่งปีแรกของปี 2569 คาดว่าจะอยู่ที่ 4.01 ล้านตัน ส่วนในช่วงครึ่งปีหลัง คาดว่าจะมีปริมาณการจัดส่งอยู่ที่ประมาณ 3.72 ล้านตัน

จากตัวเลขคาดการณ์ดังกล่าว กระทรวงเกษตรและสิ่งแวดล้อม (MAE) ได้เสนอให้กระทรวงอุตสาหกรรมและการค้า มุ่งเน้นไปที่การเร่งรัดการส่งออกข้าวในช่วงเดือนที่มีผลผลิตออกสู่ตลาดสูงสุด (Peak harvest months)

นอกจากนี้ ยังได้เน้นย้ำว่า ต้องรักษาปริมาณข้าวสำรองหมุนเวียนขั้นต่ำให้เป็นไปตามกฎระเบียบ เพิ่มความเข้มงวดในการรายงานสต็อกสินค้า เพื่อสนับสนุนกลไกการเฝ้าติดตามและระบบเตือนภัยล่วงหน้า รวมทั้งเรียกร้องให้ยกระดับการส่งเสริมการค้า กระจายตลาดส่งออกและกลุ่มผลิตภัณฑ์ให้มีความหลากหลายมากขึ้น และ สนับสนุนการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการพัฒนากลยุทธ์การบริหารจัดการการนำเข้า-ส่งออกข้าว ให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของตลาดทั้งในประเทศและระดับโลก

ข้อมูลจากสมาคมอาหารเวียดนาม (VFA) ระบุว่ามีการขนส่งข้าวผ่านท่าเรือในนครโฮจิมินห์มากกว่า 246,000 ตัน โดยมีจุดหมายปลายทางหลักคือ ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย และกลุ่มประเทศในแอฟริกา

จากข้อมูลเบื้องต้นของกรมศุลกากรเวียดนาม พบว่าในช่วงครึ่งแรกของเดือนมกราคม 2569 เวียดนามส่งออกข้าวไปแล้วกว่า 318,000 ตัน สร้างรายได้เกือบ 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยราคาการส่งออกเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 470 ดอลลาร์สหรัฐต่อตัน ซึ่งบ่งชี้ถึงแนวโน้มราคาที่ปรับตัวลดลงอย่างต่อเนื่องเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

แม้กรมศุลกากรจะยังไม่มีประกาศรายชื่อประเทศคู่ค้าหลักในช่วงเวลาดังกล่าว แต่มีข้อมูลว่า ฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเวียดนามในปี 2568 ได้กลับมานำเข้าข้าวอย่างเป็นทางการอีกครั้งตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2569

ในปี 2568 ที่ผ่านมา เวียดนามส่งออกข้าวได้เกือบ 8.06 ล้านตัน สร้างรายได้จากการส่งออกรวมกว่า 4.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเปรียบเทียบกับปี 2567 พบว่า ปริมาณการส่งออก ลดลง 10.8% มูลค่าการส่งออก ลดลงถึง 27.6%

ราคาเฉลี่ยของการส่งออกข้าวในปี 2568 ลดลงมาอยู่ที่ประมาณ 509 ดอลลาร์สหรัฐต่อตัน ซึ่งถือว่าลดลงอย่างมากจาก 627.2 ดอลลาร์สหรัฐต่อตันปี 2567 ยิ่งไปกว่านั้น ราคาเฉลี่ยในช่วงต้นเดือนมกราคม 2569 ที่ผ่านมา ยังต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของปี 2568 ถึง 39 ดอลลาร์สหรัฐ และต่ำกว่าระดับราคาของปี 2567 ถึงกว่า 157 ดอลลาร์สหรัฐต่อตัน

ในด้านตลาดส่งออก ฟิลิปปินส์ ยังคงครองตำแหน่งผู้นำเข้าข้าวรายใหญ่ที่สุดของเวียดนามในปี 2568 ซึ่งซื้อขาวกกว่า 3.2 ล้านตัน รวมมูลค่า กว่า 1.57 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็น 40% ของปริมาณการส่งออกข้าวทั้งหมด และ 38.3% ของมูลค่าการส่งออกรวมของเวียดนาม

นอกจากฟิลิปปินส์แล้ว ตลาดส่งออกที่สำคัญของเวียดนามในปี 2568 ยังประกอบไปด้วย โกตดิวัวร์ (Côte d’Ivoire) นำเข้า 1.06 ล้านตัน (มูลค่ากว่า 478 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) กานา (Ghana) นำเข้า 919,000 ตัน (มูลค่าเกือบ 514 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) จีน นำเข้า 747,000 ตัน (มูลค่าเกือบ 374 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มาเลเซีย นำเข้า 515,000 ตัน (มูลค่าเกือบ 240 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

ธุรกิจข้าวของเวียดนามเผชิญกับความผันผวนอย่างรุนแรงในปี 2568 เนื่องจากประเทศผู้นำเข้าหลายแห่งปรับลดปริมาณการสั่งซื้อลง โดยเฉพาะฟิลิปปินส์ที่มีการประกาศระงับการนำเข้าตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน จนถึงสิ้นปี 2568 ซึ่งส่งผลกระทบอย่างหนักต่อผลการส่งออกของเวียดนาม

แม้ว่าในปัจจุบันตลาดฟิลิปปินส์จะกลับมาเปิดให้นำเข้าอีกครั้ง แต่ยังคงอยู่ภายใต้มาตรการควบคุมผ่านกำแพงภาษี ซึ่งสะท้อนถึงความพยายามของรัฐบาลฟิลิปปินส์ในการรักษาสมดุลระหว่างการคุ้มครองเกษตรกรภายในประเทศ กับการรักษาความมั่นคงทางอาหารและควบคุมราคาผู้บริโภค

นายกฯมาเลเซียแจงนโยบายกันไม่ติดกับดักประเทศรายได้ปานกลาง

นายกรัฐมนตรี ดาโต๊ะ สรี อันวาร์ อิบราฮิม กล่าวว่า มาเลเซียจะต้องไม่ติดกับดักการเป็นประเทศรายได้ปานกลาง โดยการกำหนดทิศทางที่ชัดเจนไปสู่ เศรษฐกิจที่มีมูลค่าสูง (High-value economy) ซึ่งขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีและการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล

นายกรัฐมนตรีระบุว่า รากฐานทางเศรษฐกิจของประเทศในขณะนี้มีความแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ และแรงส่ง (Momentum) นี้จะต้องได้รับการสานต่อด้วยการดำเนินนโยบายการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลอย่างครอบคลุม ซึ่งรวมถึงในระดับท้องถิ่นผ่านการพัฒนา เมืองอัจฉริยะ (Smart Cities)

“เมื่อประเทศได้วางรากฐานทางเศรษฐกิจที่น่าเชื่อถือมากขึ้นแล้ว ก็ต้องตามด้วยทิศทางที่ชัดเจน เพื่อให้มาเลเซียไม่ต้องติดหล่มการเป็นประเทศที่มีรายได้ปานกลาง หรือที่เรียกกันว่า กับดักรายได้ปานกลาง (Middle-income trap) อีกต่อไป” นายอันวาร์กล่าว

“เราเห็นพัฒนาการในประเทศอื่นๆ ว่าพวกเขาก้าวหน้าไปได้ระดับหนึ่งแล้วก็ไปหยุดชะงักที่จุดใดจุดหนึ่ง นั่นคือเหตุผลที่เราได้กำหนดนโยบายหลายประการภายใต้ แผนแม่บทอุตสาหกรรม (Industrial Master Plan) และ การเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล” นายอันวาร์กล่าวในระหว่างเป็นประธานเปิดศูนย์ Seberang Perai Aspire Centre และโครงการเข้าถึงชุมชน ณ อาคารสภาเมือง Seberang Perai (MBSP) ในวันที่ 24 มกราคม 2569 ที่ปีนัง

นายอันวาร์ ซึ่งควบตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังด้วย กล่าวอีกว่า ปัจจุบันมาเลเซียได้ก้าวขึ้นมาเป็น จุดหมายปลายทางหลักสำหรับการลงทุนในภาคเทคโนโลยีขั้นสูง รวมถึงเซมิคอนดักเตอร์และปัญญาประดิษฐ์ (AI) โดยมีบริษัทระดับโลกอย่าง Infineon Technologies, Nvidia Corporation และ Google ที่เลือกมาเลเซียเป็นศูนย์กลางระดับภูมิภาคและเป็นฐานการลงทุนหลัก

นายอันวาร์กล่าวว่า พัฒนาการเหล่านี้ทำให้มาเลเซียอยู่ในตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญ แต่จำเป็นต้องมี การก้าวกระโดดครั้งใหญ่ในด้านความสามารถของทุนมนุษย์ ผ่านการฝึกอบรมทักษะ การยกระดับทักษะ (Upskilling) และการสร้างทักษะใหม่ (Reskilling) เพื่อให้มั่นใจว่าประชาชนจะสามารถได้รับประโยชน์อย่างเต็มที่จากโอกาสที่มีอยู่

นายอันวาร์ขยายความว่า รัฐปีนัง มีความได้เปรียบในแง่ของระบบนิเวศทางอุตสาหกรรม โดยเฉพาะในภาคส่วนเซมิคอนดักเตอร์ และสภาเมือง Seberang Perai (MBSP) ก็เป็นหนึ่งในสภาท้องถิ่นกลุ่มแรกๆ ที่ริเริ่มนำแนวคิด เมืองอัจฉริยะ (Smart City) มาปรับใช้ในทางปฏิบัติ แม้ว่าจะต้องเผชิญกับข้อจำกัดด้านงบประมาณก็ตาม

นอกจากนี้ ยังกล่าวว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สดใสของประเทศ รวมถึงการแข็งค่าของ เงินริงกิต ตลอดจนการลงทุนและการค้าที่เพิ่มสูงขึ้นถึง 3 ล้านล้านริงกิต สะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อมั่นและความมุ่งมั่นของชาวมาเลเซียจากทุกภาคส่วน

นายกรัฐมนตรีอันวาร์ได้เป็นประธานเปิดศูนย์ Seberang Perai ASPIRE Centre (SPACE) ซึ่งเป็นศูนย์ปฏิบัติการรวมของ MBSP โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเสริมสร้างการบริหารจัดการเมืองอัจฉริยะผ่านการบูรณาการข้อมูล ระบบรับเรื่องร้องเรียนอัจฉริยะ การตรวจสอบสภาพจราจร ความปลอดภัยสาธารณะ ตลอดจนการจัดการบริการเมืองแบบเรียลไทม์

ศูนย์ SPACE ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นศูนย์กลางการดำเนินงานแบบครบวงจรของ MBSP เพื่อสนับสนุนการจัดการเมืองอัจฉริยะและเพิ่มประสิทธิภาพในการส่งมอบบริการแก่สาธารณะ ขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็นแพลตฟอร์มหลักสำหรับการประสานงานการดำเนินงานของเมืองอย่างเป็นระบบและขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยี

มาเลเซียเคลียร์ประเด็น “อธิปไตย” ก่อนให้สัตยาบันข้อตกลงการค้าต่างตอบแทนกับสหรัฐฯ

วันที่ 21 มกราคม 2569 ดาโต๊ะ สรี โจฮารี อับดุล กานี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการลงทุน การค้า และอุตสาหกรรม (MITI) ได้ให้คำมั่นต่อรัฐสภาว่า มาเลเซียจะทำประเด็นด้าน “อธิปไตย” ให้ชัดเจนก่อนที่จะดำเนินการให้สัตยาบันในข้อตกลงการค้าต่างตอบแทนกับสหรัฐฯ (US Reciprocal Trade Agreement หรือ ART)

นายโจฮารี กล่าวว่า การหารือเกี่ยวกับข้อตกลงดังกล่าวก่อนหน้านี้ มุ่งเน้นไปที่มิติด้านเศรษฐกิจเป็นหลัก แต่ยังขาดการนิยามที่ชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับ อธิปไตยและผลประโยชน์ของชาติ

นายโจฮารีได้ยกตัวอย่างเรื่อง “การปฏิบัติต่อนักลงทุน” (Investment Treatment) โดยระบุว่า ข้อตกลงนี้ไม่ได้บังคับให้มาเลเซียต้องเลือกปฏิบัติล่อสหรัฐฯ มากกว่าประเทศอื่น แต่มีจุดประสงค์เพื่อป้องกัน “การเลือกปฏิบัติ” ต่อนักลงทุนที่มีอยู่เดิม

“หากนักลงทุนรายหนึ่งได้เข้ามาลงทุนที่นี่แล้ว และในภายหลังเราดึงดูดอีกประเทศหนึ่งเข้ามาพร้อมด้วยสิทธิประโยชน์ที่ดีกว่า นักลงทุนรายแรกอาจรู้สึกว่าตนเองเสียเปรียบ สิ่งเหล่านี้คือประเด็นที่เราจำเป็นต้องนิยามให้ชัดเจน” นายโจฮารีกล่าวต่อสภาผู้แทนราษฎร (Dewan Rakyat) ระหว่างการตอบข้อซักถามเมื่อวันพุธที่ผ่านมา (21 มกราคม 2026)

นายโจฮารีได้กล่าวตอบกระทู้ถามของ ดาโต๊ะ สรี ฮัมซะห์ ไซนุดีน (ส.ส. เขต Larut จากพรรค PN) เกี่ยวกับจุดยืนและพันธกรณีของมาเลเซียภายใต้ข้อตกลง ART เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ยังไม่ได้ลงนามหรือให้สัตยาบันในข้อตกลงดังกล่าว

ข้อตกลง ART นี้มีการลงนามเมื่อวันที่ 26 ตุลาคมปีที่แล้ว นอกรอบการประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งที่ 47 ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ ในระหว่างการเยือนอย่างเป็นทางการของ ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ แห่งสหรัฐฯ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ ลดภาษีนำเข้าของสหรัฐฯ ต่อสินค้ามาเลเซียจาก 25% เหลือ 19% และผ่อนปรนมาตรการกีดกันทางการค้าที่ไม่ใช่ภาษี (Non-tariff barriers) ให้แก่ผู้ส่งออกของสหรัฐฯ

อย่างไรก็ตาม ข้อตกลงดังกล่าวได้เผชิญกับกระแสวิพากษ์วิจารณ์ โดยเฉพาะจากกลุ่มฝ่ายขวาที่โต้แย้งว่า ข้อตกลงนี้อาจ ทำลายอธิปไตยทางเศรษฐกิจ ของมาเลเซีย

นายโจฮารีได้ระบุว่า การตัดสินใจของรัฐบาลที่จะเดินหน้าข้อตกลง ART ต่อไปนั้น มีวัตถุประสงค์เพื่อ “ปกป้องโอกาสในการเข้าถึงตลาดสหรัฐฯ ของมาเลเซีย”

โดยเตือนว่ามาเลเซียเสี่ยงที่จะสูญเสียความสามารถในการแข่งขันด้านการส่งออกและการลงทุน หากไม่เข้าร่วมในการเจรจาการค้า และอาจต้องเผชิญกับ อัตราภาษีที่สูงถึง 40%

ทั้งนี้ คาดการณ์ว่าการส่งออกของมาเลเซียไปยังสหรัฐฯ ตลอดทั้งปี 2568 จะมีมูลค่ารวมประมาณ 2.33 แสนล้านริงกิต โดยเป็นสินค้าอุตสาหกรรมถึง 2.28 แสนล้านริงกิต ในจำนวนนี้เป็นสินค้ากลุ่ม อิเล็กทรอนิกส์และไฟฟ้า (E&E) ถึง 1.457 แสนล้านริงกิต ขณะที่อุปกรณ์ทางทัศนศาสตร์และวิทยาศาสตร์มีมูลค่า 1.28 หมื่นล้านริงกิต ควบคู่ไปกับผลิตภัณฑ์ยางและเครื่องจักร

“หากอุตสาหกรรมเหล่านี้ถูกเรียกเก็บภาษี 40% อย่างทันที มันก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่นักลงทุนจะค่อยๆ ย้ายฐานการผลิตออกไป” นายโจฮารีกล่าว

นายโจฮารีย้ำว่า ประเด็นนี้เป็นเรื่องของ “เศรษฐกิจมากกว่าการเมือง” แต่ก็ได้กล่าวเสริมว่า การหารือทางการค้าใดๆ จะต้องไม่เกิดขึ้นโดยแลกกับอธิปไตยของมาเลเซีย

อินโดนีเซีย-กลุ่มประเทศอ่าว ตั้งเป้าปิดดีลข้อตกลงการค้าเสรีภายในปี 2569

เจ้าหน้าที่ระดับสูงเปิดเผยว่า อินโดนีเซียและกลุ่มประเทศความร่วมมืออ่าวอาหรับ (Gulf Cooperation Council:GCC) ตั้งเป้าที่จะบรรลุการเจรจาในส่วนที่เป็นสาระสำคัญของข้อตกลงการค้าเสรี (FTA) ให้เสร็จสิ้นภายในปี 2569 ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายได้ยกระดับการหารืออย่างเข้มข้นระหว่างการเจรจารอบที่ 4 ณ กรุงริยาด

กระทรวงพาณิชย์ของอินโดนีเซียระบุว่า การเจรจาข้อตกลง FTA ระหว่างอินโดนีเซียและ GCC รอบที่ 4 ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 18 ถึง 23 มกราคม ณ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ซึ่งถือเป็นระยะที่สำคัญอย่างยิ่งต่อการหาข้อสรุปของข้อตกลงดังกล่าว

“เรามีความเชื่อมั่นว่าการหารือเชิงสร้างสรรค์และแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่ายจะสามารถเร่งรัดให้เกิดขึ้นได้ เพื่อให้บรรลุการเจรจาในส่วนสาระสำคัญให้สำเร็จผลภายในปี 2569” นายจัตมิโก บริส วิทจักโซโน ผู้อำนวยการใหญ่ฝ่ายการเจรจาการค้าระหว่างประเทศ กล่าว

นายจัตมิโกกล่าวว่า ข้อตกลงนี้คาดว่าจะช่วยสร้างความแข็งแกร่งให้แก่การเป็นพันธมิตรทางเศรษฐกิจระยะยาวระหว่างอินโดนีเซียและรัฐสมาชิกกลุ่ม GCC ซึ่งสะท้อนถึงความมุ่งมั่นร่วมกันในการรักษาแรงขับเคลื่อน (Momentum) และการกระชับการเจรจาให้ลึกยิ่งขึ้น

การเจรจารอบล่าสุดมุ่งเน้นไปที่ประเด็นสำคัญหลายด้าน รวมถึงการค้าสินค้าและบริการ การลงทุน และกฎว่าด้วยถิ่นกำเนิดสินค้า (Rules of Origin) ขณะเดียวกันยังมีการหารือเกี่ยวกับการยกระดับความร่วมมือในด้านเศรษฐกิจอิสลามและภาคส่วนสินค้าฮาลาล

นายดานัง ปราสตา ดานิอัล หัวหน้าคณะเจรจาของอินโดนีเซีย ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเจรจาทวิภาคีด้วยนั้น กล่าวว่า การหารือเริ่มเป็นเชิงเทคนิคและมีความเฉพาะเจาะจงมากขึ้น เนื่องจากทั้งสองฝ่ายได้นำความคืบหน้าจากการเจรจารอบก่อนหน้ามาประมวลผลร่วมกัน

“ในขั้นตอนนี้ อินโดนีเซียและ GCC กำลังดำเนินการเพื่อลดช่องว่างของความเห็นที่ยังแตกต่างกันผ่านการหารือเชิงสร้างสรรค์ พร้อมกับรักษาความสมดุลของผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายเอาไว้” นายดานังกล่าว

นายดานังกล่าวอีกว่า ทั้งสองฝ่ายตั้งเป้าที่จะได้ข้อสรุปการเจรจาในเร็วๆ นี้ เพื่อขยายโอกาสการเข้าถึงตลาดสำหรับสินค้าและบริการของอินโดนีเซียในกลุ่มประเทศอ่าว

กลุ่ม GCC ประกอบด้วย ซาอุดีอาระเบีย, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, คูเวต, บาห์เรน, โอมาน และกาตาร์ โดยการเจรจาข้อตกลง FTA ระหว่างอินโดนีเซียและ GCC ได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 2567

อินโดนีเซียคาดการณ์ว่าข้อตกลงนี้จะช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันด้านการส่งออก โดยตั้งเป้าการเติบโตของการส่งออกสูงถึง 17.4% โดยเฉพาะในกลุ่มสินค้าอิเล็กทรอนิกส์, ผลิตภัณฑ์หนัง, ผลิตภัณฑ์โลหะ, ภาคการผลิต และสิ่งทอ

นอกจากนี้ ยังคาดหวังว่าข้อตกลงดังกล่าวจะขยายการส่งออกในส่วนของ การขนส่งทางอากาศและบริการทางธุรกิจ ไปยังตลาดในตะวันออกกลาง แอฟริกา และยุโรปอีกด้วย

มูลค่าการค้าระหว่างอินโดนีเซียและ GCC ในช่วงเดือนมกราคมถึงพฤศจิกายน 2568 แตะระดับ 1.545 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเป็นการส่งออกของอินโดนีเซียรวม 7.59 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และการนำเข้า 7.86 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเทียบกับมูลค่าการค้ารวมในปี 2567 ที่อยู่ที่ 1.558 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ

UN ยืนยัน ลาวอยู่ในเส้นทางที่จะพ้นสถานะประเทศ LDC ภายในปีนี้

องค์การสหประชาชาติยืนยันว่า สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป. ลาว) กำลังดำเนินไปตามแผนงานเพื่อยกระดับหรือ “หลุดพ้น” จากสถานะประเทศล้าหลังที่สุด (Least Developed Country – LDC) ภายในปี 2569 นี้

ลาวเป็นหนึ่งในสามประเทศ ร่วมกับ บังกลาเทศและเนปาล ที่ได้รับการเสนอชื่อให้เลื่อนระดับสถานะ หลังจากผ่านกระบวนการทบทวนอย่างครอบคลุม

ข้อเสนอแนะนี้จะเดินหน้าไปสู่ขั้นตอนการอนุมัติอย่างเป็นทางการโดย สภาเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ (ECOSOC) และ สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ซึ่งถือเป็นหมุดหมายสำคัญในการพัฒนาประเทศระยะยาวและการบูรณาการเข้าสู่ระดับสากลของลาว

การเพิ่มชื่อหรือการถอดชื่อประเทศออกจากรายชื่อประเทศล้าหลังที่สุด (LDC) นั้น ถูกกำหนดผ่านกลไกและการประเมินขององค์การสหประชาชาติ ไม่ใช่โดยการตัดสินใจของรัฐบาลประเทศใดประเทศหนึ่งเพียงลำพัง

ในระหว่างการประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวเมื่อต้นเดือนนี้ นายทองลุน สีสุลิด เลขาธิการใหญ่คณะบริหารงานกลางพรรค ได้นำเสนอร่างรายงานการเมืองของคณะกรรมการกลาง ซึ่งกำหนดวิสัยทัศน์ของพรรคสำหรับ 5 ปีข้างหน้า รายงานดังกล่าวเน้นย้ำว่า เสถียรภาพทางด้านการเมืองและความเป็นระเบียบเรียบร้อยในสังคม คือรากฐานที่มั่นคงสำหรับการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม

ในด้านเศรษฐกิจ เลขาธิการใหญ่พรรคประกาศเป้าหมายอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจเฉลี่ยต่อปีไม่ต่ำกว่า 6% ในช่วงปี 2569-2573 โดยระบุว่าระดับการเติบโตนี้จะช่วยปูทางให้ลาวหลุดพ้นจากสถานะประเทศล้าหลังที่สุด (LDC) และเป็นหลักของการเปลี่ยนผ่านที่ราบรื่นในช่วงหลายปีหลังจากได้รับการยกระดับ

อย่างไรก็ตาม ความพยายามในการพัฒนาของลาวต้องเผชิญกับอุปสรรคจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 รวมถึงความท้าทายด้านเศรษฐกิจและการเงินทั้งในระดับภูมิภาคและระดับโลก

สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับทราบถึงความยาก จึงได้มีมติในปี 2564 ให้ ขยายระยะเวลาการเปลี่ยนผ่าน (Transition period) สำหรับประเทศที่จะยกระดับสถานะ จากเดิม 3 ปี เป็น 5 ปี

ภายใต้ข้อตกลงนี้ ลาวมีเวลาจนถึงปี 2569 ในการเตรียมความพร้อมเพื่อหลุดพ้นจากสถานะ LDC โดยมีระยะเวลาผ่อนปรนต่อเนื่องไปจนถึงปี 2572

จากผลการประเมินสถานการณ์ทางเศรษฐกิจของลาวโดยองค์กรระหว่างประเทศ อาทิ ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย (ADB) พบว่าในปี 2567 เศรษฐกิจมีการเติบโตที่ 4.0% ขณะที่กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) คาดการณ์การเติบโตไว้ที่ 4.3% และธนาคารโลก (World Bank) ประเมินไว้ที่ 4.1%

ข้อมูลจากศูนย์สถิติแห่งชาติระบุว่า เศรษฐกิจมีการเติบโตที่ 4.3% ในปี 2567 ซึ่งสูงกว่าระดับ 4.2% ที่บันทึกไว้ในปี 2566 เล็กน้อย ทั้งนี้ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ในปี 2567 มีมูลค่าแตะระดับ 325,287 พันล้านกีบ เมื่อเทียบกับ 158,293 พันล้านกีบในปี 2555 ซึ่งบ่งชี้ถึงการขยายตัวทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง

การหลุดพ้นจากสถานะประเทศล้าหลังที่สุด (LDC) คาดว่าจะถือเป็นจุดเริ่มต้นของเฟสใหม่ในการพัฒนาของลาว โดยจะช่วยสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านไปสู่การเป็นประเทศกำลังพัฒนา และขยับฐานะจากประเทศที่มีรายได้ต่ำไปสู่ประเทศที่มี รายได้ปานกลางระดับต่ำ (Lower-middle-income status) เช่นเดียวกับประเทศอื่นๆ ในภูมิภาค อาทิ เวียดนาม อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์

ภายหลังการยกระดับ ลาวคาดหวังที่จะเสริมสร้างขีดความสามารถในการผลิตสินค้าที่แข่งขันได้ทั้งในตลาดภายในประเทศและต่างประเทศ ผ่านการนำเทคโนโลยีและนวัตกรรมมาใช้มากขึ้น

การเข้าถึง ธนาคารเทคโนโลยีแห่งสหประชาชาติสำหรับกลุ่มประเทศ LDC (United Nations Technology Bank for LDCs) จะช่วยปรับปรุงมาตรฐาน คุณภาพผลิตภัณฑ์ สภาพแวดล้อมทางธุรกิจ และศักยภาพในการส่งออก ซึ่งจะส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นของการลงทุนจากต่างประเทศ การสร้างงาน และรายได้ที่สูงขึ้นของประชากรในลาว

ขณะนี้ องค์การสหประชาชาติ พันธมิตรเพื่อการพัฒนาอื่นๆ และทางการลาว ได้ร่วมกันทำการศึกษาเพื่อประเมินผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากการลดลงของเงินช่วยเหลือจากนานาชาติ และมาตรการสนับสนุนพิเศษต่างๆ ภายหลังการยกระดับ เพื่อให้มั่นใจว่ากระบวนการเปลี่ยนผ่านจะเป็นไปอย่างราบรื่นและยั่งยืน