คนเดินเท้า

คนเดินเท้าดำรงสถานะไปโดยอาจไม่รู้ว่าในโลกส่วนนี้นั้นมีพระเจ้าที่ชื่อพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ คอยคุ้มครองอยู่ ซึ่งเมื่อไม่รู้ก็อาจจะดีกว่า เพราะหากรู้ว่ามีอยู่และมีหลักปฏิบัติสำคัญอะไรบ้าง ก็คงต้องสิ้นหวังด้วยรู้สึกว่าเหล่าผู้อยู่เหนือเราขึ้นไปในห่วงโซ่อาหารนี้นั้นช่างไม่มีพระเจ้าองค์นี้สถิตในใจ (กล่าวอย่างอนุรักษนิยมก็ต้องเรียกว่าพวกนอกรีต) หรือเลวร้ายกว่านั้นก็คือ พระเจ้าองค์นี้นั้นได้ทรงทอดทิ้งเราไปแล้ว (ทั้งที่ก็เห็นหน้าตากันได้ง่ายๆ ในอินเทอร์เน็ตนั่นแหละ) คนเดินเท้าจึงกลายเป็นสิ่งต่ำที่ต้องดำรงอยู่อย่างเจียมตัว เป็นภาพสะท้อนของการจำนนด้วยกำลังที่ด้อยกว่า คือภาพการพ่ายแพ้แบบเดรัจฉานป่าทั้งที่อยู่ในสังคมศิวิไลซ์