วันนี้คุณได้รับการใส่ใจจากเมืองหรือยัง

เชื่อไหมว่า ในเวลาที่จิตตกใจตรมเพราะสถานการณ์หลายๆ อย่างในบ้านเมืองและชีวิต น้ำเพียงปรี๊ดเดียวจากกระเบื้องทางเท้าแบบนั้น ก็ทำให้ผมรู้สึกว่าถูกบ้านเมืองทอดทิ้งได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งยังทำให้รู้สึกสงสัยว่า ชีวิตเรานี่มันมีราคาเท่าไหร่ มีคุณค่าระดับไหน ในบ้านเมืองนี้

เป็นเรื่องเศร้าที่เราจะลืม (ในความตายบนท้องถนนของคนเดินเท้า)

เมื่อเดินไปตามอาณาบริเวณแห่งท้องถนน คนเดินเท้าก็เหมือนคนตัวเปล่าที่จะโดนลูกหลงเมื่อไหร่ก็ได้ นี่คือเหตุที่คนเดินเท้าจึงควรจะต้องได้รับความคุ้มครองเป็นพิเศษในการใช้ถนนร่วมกับยานพาหนะต่างๆ ซึ่งคำตอบก็คือแบบนั้น เพราะพาหนะคืออาวุธ และเป็นอาวุธที่เปิดใช้งานตลอดเวลา พร้อมจะสร้างความเสียหายให้กับสิ่งใดก็ตามที่มันปะทะด้วย (รวมทั้งตัวมันเอง) จะจักรยาน มอเตอร์ไซค์ หรือรถยนต์แบบไหนก็ตาม มันคืออาวุธที่สร้างความเสียหายไปจนถึงขั้นทำลายชีวิตคนเดินเท้าได้

คนเดินเท้า

คนเดินเท้าดำรงสถานะไปโดยอาจไม่รู้ว่าในโลกส่วนนี้นั้นมีพระเจ้าที่ชื่อพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ คอยคุ้มครองอยู่ ซึ่งเมื่อไม่รู้ก็อาจจะดีกว่า เพราะหากรู้ว่ามีอยู่และมีหลักปฏิบัติสำคัญอะไรบ้าง ก็คงต้องสิ้นหวังด้วยรู้สึกว่าเหล่าผู้อยู่เหนือเราขึ้นไปในห่วงโซ่อาหารนี้นั้นช่างไม่มีพระเจ้าองค์นี้สถิตในใจ (กล่าวอย่างอนุรักษนิยมก็ต้องเรียกว่าพวกนอกรีต) หรือเลวร้ายกว่านั้นก็คือ พระเจ้าองค์นี้นั้นได้ทรงทอดทิ้งเราไปแล้ว (ทั้งที่ก็เห็นหน้าตากันได้ง่ายๆ ในอินเทอร์เน็ตนั่นแหละ) คนเดินเท้าจึงกลายเป็นสิ่งต่ำที่ต้องดำรงอยู่อย่างเจียมตัว เป็นภาพสะท้อนของการจำนนด้วยกำลังที่ด้อยกว่า คือภาพการพ่ายแพ้แบบเดรัจฉานป่าทั้งที่อยู่ในสังคมศิวิไลซ์