ข่าว: ความยั่งยืน

มาบตาพุดกับบทเรียนขยะอุตสาหกรรม

30 เมษายน 2013

จาก “Love Canal” ในเมืองนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เรื่อยมาถึง “มินามาตะ” ประเทศญี่ปุ่น จนถึง “มาบตาพุด” เป็น “บทเรียน” สำคัญที่ยืนยันถึง “ภยันตราย” จากของเสียจากอุตสาหกรรม

“มาบตาพุด”ก็เช่นกัน !?!

จะตอกตรึงวาทกรรมหรือเกื้อหนุนการเปลี่ยนแปลง? เปรียบเทียบกรณี BP กับ CP

30 เมษายน 2013

นำเสนอกรณีเปรียบเทียบกรณีน้ำมันรั่วของบริษัท BP ในอังกฤษ กับวิธีเลี้ยงกุ้งของบริษัท CP ในไทย ซึ่งตกเป็นข่าวใหญ่ในอังกฤษแต่มีคนไทยน้อยคนที่ล่วงรู้เพราะสื่อไทยไม่รายงาน ผู้เขียนหวังว่าการเปรียบเทียบทั้งสองกรณีนี้ จะทำให้สิ่งที่ผู้เขียนเคยอธิบายว่าภาวะ “สื่อมวลชนโดยรวมยังตกอยู่ใต้อิทธิพลของภาคธุรกิจ” และการที่ “ภาครัฐยังเอาใจภาคธุรกิจเป็นหลัก” แจ่มชัดขึ้นได้บ้างไม่มากก็น้อย

สินเชื่อ สิ่งแวดล้อม และสิทธิมนุษยชน (จบ): บทเรียนที่ยังไม่จบจากเขื่อนไซยะบุรี

18 เมษายน 2013

รายงาน SEA เสนอให้ลาวชะลอการก่อสร้างเขื่อนไซยะบุรีและเขื่อนขนาดใหญ่อื่นๆ ในแม่น้ำโขงออกไปอีก 10 ปี ส่วนหนึ่งเพื่อให้มีเวลาเก็บข้อมูลฐาน (baseline data) เกี่ยวกับระบบนิเวศและการดำรงชีพของประชากรในบริเวณก่อน หลังจากที่นักวิทยาศาสตร์หลายคนเตือนแล้วเตือนอีกว่า รัฐบาลลุ่มน้ำโขงยังไม่มีข้อมูลที่เพียงพอต่อการตัดสินใจและประเมินผลกระทบจากเขื่อน นอกจากนี้ รายงานของ Pöyry บริษัทที่ปรึกษาจากฟินแลนด์ซึ่งรัฐบาลลาวจ้างมาศึกษาว่า รายงาน EIA, SIA และผลการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการนี้สอดคล้องกับหลักการออกแบบของคณะกรรมาธิการแม่น้ำโขงหรือไม่ ก็ระบุอย่างชัดเจนว่า EIA ของโครงการนี้ยังขาดข้อมูลเกี่ยวกับพันธุ์ปลา ความสำคัญทางเศรษฐกิจของพันธุ์ปลา ถิ่นที่อยู่ของปลา ผลกระทบข้ามพรมแดนของเขื่อน ไม่ระบุกลไกเยียวยาชาวประมงที่สูญเสียแหล่งรายได้ รวมถึงยังไม่มีความชัดเจนว่า “ทางปลาผ่าน” ที่จะสร้างนั้นมีหน้าตาอย่างไร อีกทั้งยังไม่เคยผ่านการทดลองว่าใช้ได้จริงหรือไม่

“วีรพงศ์ ไชยเพิ่ม” ผู้ว่าฯ กนอ. “จำเลย- โจกท์ มาบตาพุด” กับโมเดลEco Industrial Town

10 เมษายน 2013

“วีรพงศ์ ไชยเพิ่ม” ผู้ว่าฯ กนอ. “จำเลย-โจกท์ มาบตาพุด” กับโมเดล Eco Industrial Town

อนุกรรมาธิการสภาสูง เปิดผลศึกษางบฯ จัดการน้ำท่วม 2 แสนล้าน

3 เมษายน 2013

อนุกรรมาธิการสภาสูง เปิดผลศึกษางบฯ จัดการน้ำ 2 แสนล้าน

“ภารนี สวัสดิรักษ์” กับโจทย์ “มาบตาพุด” เมื่อผังเมืองเลยเถิดสำหรับการใช้ชีวิตของมนุษย์

1 เมษายน 2013

“ภารนี สวัสดิรักษ์” กับโจทย์ “มาบตาพุด” เมื่อผังเมืองเลยเถิดสำหรับการใช้ชีวิตของมนุษย์

สินเชื่อ สิ่งแวดล้อม และสิทธิมนุษยชน (2): เขื่อนไซยะบุรีที่ไร้หลักอีเควเตอร์

21 มีนาคม 2013

หลายธนาคารบอกว่าหลักอีเควเตอร์ช่วยปรับปรุงกลไกบริหารจัดการความเสี่ยงภายในของธนาคาร ซึ่งเป็นหัวใจของโมเดลธุรกิจธนาคารพาณิชย์ นอกจากนี้ยังช่วยลด “ความเสี่ยงด้านชื่อเสียง” เพราะหลักอีเควเตอร์เป็นมาตรฐานระดับสูง การนำไปใช้โดยเฉพาะในประเทศที่กฎหมายประชาพิจารณ์และธรรมาภิบาลยังไม่ได้มาตรฐานสากล ทำให้ธนาคาร “ดูดี” ยิ่งขึ้นในสายตาประชาคมโลก และทำให้ลูกหนี้ผู้ดำเนินโครงการต้องไปทำงานกับผู้มีส่วนได้เสียในชุมชนอย่างใกล้ชิดและเปิดกว้างมากขึ้น ลดความไม่ไว้วางใจของคนในชุมชนลง น่าเสียดายที่เขื่อนไซยะบุรีในลาว โครงการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำมูลค่ากว่าแสนล้าน นอกจากจะไม่ใช้หลักอีเควเตอร์ ยังน่าข้องใจว่าเป็นการ “ส่งออก” กระบวนการด้อยมาตรฐานจากไทยไปยังประเทศเพื่อนบ้านที่ด้อยพัฒนากว่าหรือไม่

บทเรียนจาก “มินามาตะ” ถึง “มาบตาพุด” และหยุด”ส่งออกมลพิษ”

6 มีนาคม 2013

บทเรียนจาก “มินามาตะ” สู่อนาคต “มาบตาพุด”

สินเชื่อ สิ่งแวดล้อม และสิทธิมนุษยชน (1): ที่แล้วมาไม่ยั่งยืน

21 กุมภาพันธ์ 2013

ในเมื่อการพัฒนาที่ไม่ยั่งยืนให้บทเรียนที่เป็นรูปธรรมชัดเจนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ธนาคารโลกเองซึ่งเป็นเจ้าหนี้ใหญ่ของโครงการเขื่อนปากมูลก็ยอมรับว่า “พลาด” จึงไม่น่าแปลกใจที่เราจะได้เห็นองค์กรระหว่างประเทศอย่างธนาคารโลกและธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย (เอดีบี) พยายามมากขึ้นที่จะเรียกร้อง “ความรับผิดชอบ” จากฝ่ายที่ไม่ใช่รัฐ โดยเฉพาะบริษัทผู้ดำเนินโครงการและสถาบันการเงินที่ปล่อยสินเชื่อให้กับบริษัท แนวทางนี้น่าสนใจเพราะรัฐมักจะทำตัวให้ประชาชนไม่ไว้ใจ ถ้าสถาบันการเงินคำนึงถึงผลกระทบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมมากขึ้น บริษัทซึ่งเป็นลูกหนี้ก็ย่อมจะต้องระมัดระวังมากขึ้นตามคำสั่งของเจ้าหนี้เวลาอยากทำโครงการขนาดใหญ่

จาก “ลับเพื่อลูกค้า” สู่ “โปร่งใสเพื่อสังคม” ? : ก้าวใหม่ของหมู่เกาะเคย์แมน

29 มกราคม 2013

มหกรรมปรับสถาบันการเงินสะท้อนให้เห็นว่า ระบบการเงินโลกกำลังค่อยๆ เคลื่อนย้ายออกจากยุคที่สถาบันการเงินใหญ่น้อยต่างท่อง “เราต้องรักษาความลับของลูกค้า” เป็นข้ออ้างครอบจักรวาล เข้าสู่ยุคที่ประชาชนกดดันให้ภาคการเงิน “รับผิด” และ “โปร่งใส” มากขึ้นเรื่อยๆ เส้นแบ่งระหว่าง “ความลับเพื่อลูกค้า” กับ “ความโปร่งใสเพื่อสังคม” กำลังถูกขีดขึ้นใหม่ และตัวอย่างหนึ่งที่สะท้อนอย่างน่าติดตามว่าจะขีดกันอย่างไร คือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นบนหมู่เกาะเคย์แมน (Cayman Islands) ดินแดนปลอดภาษีอันดับต้นๆ ของโลก