ถนนที่มีชีวิต…เดิมทีเดียวถนนเป็น ‘พื้นที่สาธารณะ’ ที่ใครจะใช้ทำอะไรก็ได้ แม้กระทั่งกิจกรรมสันทนาการอย่างการเล่นเกม ส่วนหน้าที่ในการเป็น ‘ทางสัญจร’ นั้นเป็นเพียงหน้าที่หนึ่งของถนนเท่านั้น
​
ทว่าเมื่อเริ่มเกิดรถยนต์ขึ้น หน้าที่ของถนนก็เปลี่ยนไป เมื่อระดับความเร็วและปริมาณของรถบนถนนเพิ่มขึ้น ก็เห็นได้ชัดว่า ‘หน้าที่’ ของถนนที่เคยมีทั้ง ‘หน้าที่สังคม’ และ ‘หน้าที่ทางสันทนาการ’ ลดน้อยถอยลงจนถึงขั้นแทบไม่เหลืออยู่ สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ ‘หน้าที่ในการเป็นทางสัญจร’ เท่านั้น

สิ่งที่ไม่ต้องเลือก

มหานครแห่งอนาคตที่พึงปรารถนา

ความเป็นเยาวชนของวรรณกรรมเยาวชน

ความแตกร้าวของแผ่นปูพื้นถนน

จักรยานกับประชาธิปไตย

สำนึกของเสาอัมสเตอร์ดัม ‘สำนึกร่วม’ ที่มองเห็นว่า ‘สิทธิ’ ของมนุษย์เดินเท้า กับสิทธิของผู้ใช้ถนนอย่างรถยนต์และอื่นๆ นั้น พึงเป็นเรื่องที่ ‘เสมอภาค’ กัน

คำถามที่เกิดขึ้นก็คือ แล้วคนกรุงนั้นอยู่ห่างจากธรรมชาติจริงๆหรือ-ชีวิตที่เราอยู่ในเมืองนั้นปลอดพ้นจากธรรมชาติจริงๆหรือ ไม่มีหนทางอื่นใดอีกแล้วหรือ ที่ชีวิตคนเมืองหรือคนกรุง จะอยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติได้ ต่อให้เป็นการตีความคำว่า ‘ธรรมชาติ’ ตามนิยามที่คิดกันข้างต้นก็ตามที

การทำลายพื้นที่รับน้ำธรรมชาติเดิม แล้วหันมาพยายามบริหารจัดการน้ำด้วยการสร้างพื้นที่รับน้ำใหม่ๆ ขึ้นมาโดยฝืนธรรมชาติและขัดกับ ‘ความทรงจำ’ ของน้ำ ก่อให้เกิดปัญหามากกว่าจะแก้ปัญหาอย่างไรบ้าง

บริบทสังคมไทยว่าด้วยกล้องซีซีทีวีและเรื่องส่วนตัว ภายใต้สังคมที่ตรวจสอบแบบครึ่งๆ กลางๆ การเรียกร้องซีซีทีวี จึงเป็นแค่ “วัตถุ” เพื่อการสอดส่องดูแลให้เกิดความปลอดภัย แต่ไม่ได้มี ‘ฐานคิด’ ทางประวัติศาสตร์เรื่องการแลกความปลอดภัยกับความเป็นส่วนตัวใดๆ ที่ให้ ‘ผู้อื่น’ ได้ ‘ตรวจสอบ’